تو راه خودت را رو...
ساعت ٧:٥٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٧ آذر ،۱۳٩٠  کلمات کلیدی:

حـالا که به کابـوسی شبگیر گرفــتارم           آرام تــر از رویا  تـو رفـتـی و بـیــدارم

آن مانده امیدم را از من چه دریـغ آمـد          کـان تیر خلاصی را در سینه نـگهـدارم

وصف شبو تنهایی در شعر نـمی گـنجد        شایدبرسد امشب زخمی به شب تارم

شاید برسد مـرهـم تا کـم بـشـود دردم        لـبخند زنم بر تب تا پــر شود افکارم

تو رفتی و من مانده ای ناکس ناخوانده        از درد فــراغ تــو آشــفـته و بیــزارم

انگار نمی فـهمی مـن بی تو پـریـشانـم       با من تو چه ها کردی ای یار وفادارم؟

این حـس غریـبانه هـر لحظه شرر گیرد         زین آتش و دلشوره ویران شده آثـارم

تو راه خودت را رو مـن مـحو عبور تـو              تا مرگ مرا گیرد آسان شود این کارم


 
تولدی دیگر
ساعت ٦:۳٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٧ آذر ،۱۳٩٠  کلمات کلیدی:

هر چه گذشت بر کسی هر چه گذشته در بدر      وای سزای ماو من نیست  گذر ازاین خطر

بـــاغ ســتاره من طـلـب بهـر تو از خدا کنم              گر چه نمانده لحظه ای از شب تازه  ام اثر

گرچه نــشد که  راه مــن بگذرد از کـنـار تو               گـاه گهی نظـر کنم راه تـو را به یک نظـر

سخت به دوش می کشم خاطره گذشته را              خم شده زیر بار آن  از نـوک پای تـا کمـر

کار  من و تو تا ابد  دوستی است و عـافیـت               گرچه تو ناله می کنی زین حرکات بی ثمر

کام خوشُ هوای خوش بهر تو من طلب کنم             سال خوش آرزو کنم در شب روشن از قمر

طالع خـوش بـرای تو ،  مـهر وصلاح یار تو                  مـهر و سـلامتی رسـد بـر تن تو ز پـا و سر

مجلس نوش  کن بپا رقصُ خروش کن به پا             شعله بزن به غصه ها شادبزی ازاین شرر

من همه دم به کُنج خود راحتم وبه خودخوشم

نـیـسـت خبـر از ایـن جهـت تا به تـولدی دگـر


 
 
ساعت ٩:٥۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ اسفند ،۱۳۸٩  کلمات کلیدی:

از ما مـپرس حـال عـمری زیـان کـشــیـدن             رمزیست این میانه از خود به جان رسیدن

چون نیست جنـس انسان از جنس عالم کان             مـا را کــسی نفهمد، تـا از قـفـس پـریـدن

عـالـم به چشم مـفـلـس بـاشــد نگـاه نـاقـص             چـون کـرمِ در شـفـیـره دائـم به خود تنیدن

گاهی چشی خوری را گاهی خوری خوری را         فـرق اسـت بـین خوردن ،طعم غذا چشیدن

دـنیـا چـو سـبـزه زار و مـایــیـم بـاد وحـشی           ما را چـه کـار بـاشـد جـز بر رخش وزیدن

چون خواست غنچه آخر چون گل دمی شکوفد          راهـی نـبـود جـز ایـن دامـن بـه تـن دریدن

از بـرگ گـل نـیـایـد، بـویـی چـو در فـراقـی            بـاید شـوی خـمـارش یـا در بـرش خـزیـدن

چون چشم بیند او را پس گوش گیرد او را

از او حـضـور شـاهـد از مـا و دل تـپـیـدن


 
 
ساعت ٩:٥۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ اسفند ،۱۳۸٩  کلمات کلیدی:

می توانم بازهـم غـوغـا کنم               عیب ها را در خودم پیدا کنم

می تـوانـم ره بـرم تا کوی ماه              خویش را در ماهتابی جا کنم

از خودم بیرون شوم ای خوب من         در خودم پیدا شوم سودا کنم

حسرت بیهوده کم خور عاشقا               نرم آخـر قـلب ایـن لیـلا کنم

پیر گر بود این دل افسرده خو               کی توانم خویش را برنا کنم

بـلـبـل جـانان نـفـیری مـی زنـد               قصد دیدارش دراین صحرا کنم

چشم او کی گیرداز ما روی گو              گر که هردم میل آن شهلا کنم

 ای دریغـا ،مـن اسـیر خاکـیم                نیستم تا خـویـش را بـرپـا کـنم

 


 
 
ساعت ٩:٥۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ اسفند ،۱۳۸٩  کلمات کلیدی:

پیشم بیاور ساغری تا بشکنم من ساغری                           هر تکه را برگوش خود، آویزه سازم زیوری

هر زیوری را مس کنم هر مس شود سیمین دری               سیمینه را سودا کنم تا پر شود جایش زری

زر را بــمالم تـا شـود از اذن جــانان کهـــربا                      با نام اســراری ز او یابد جـــمال احمری

آن شیشه را همچون کبود نوری بتابم از شهود                شـاید ببـینی لحـظه ای از تــارک مـن آذری

هر لحظه ای چون بگذرد این پرده هارا بِدرَوَد                       بیرون زند این لُخت تن از تن دریده چادری

هر آنچه بینی ظاهر است در باطن آن واحداست              نقش نگار والد است روی خوش آن دلبری

در دیده ها سحر است این،حالآنکه ذات ماست این     موسی کجا و ما کجا ، موسی کجا و ساحری؟

از هر الک چون بگذرد خوب از بدی ها بگستلد                  نوری پدیداری شود چـون بگـذرد از هـر دری

کو وانکه گوید مصطفی یابد ز اجمال خدا                         گو در خیال مهملی، سر درنیاری در سری


 
 
ساعت ٩:٥۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ اسفند ،۱۳۸٩  کلمات کلیدی:

دنــبال کــه می گــردی او را نبـود منـزل                         در خویش کمی بنگر شاید بـود او در دل

عــطار بــه دنـبـالش بـسطام گذرگاهش                         بیهوده چرا گردی زین گـشـتن بی حاصل

یاران همه ی جانان اینجاست حصول جان                        بر خـود نظـری فـرما تا او شـودت حاصل

بی گوش به هوش او دٌرمیست به پیش رو                      بشـنیدن آوازش بـی نوش شـود مشکل

بـرآینـه ی دلـهـا، بـنگـر چـو خـودت بـیـنـی                    حق است در این دیده جُو آن رهق الباطل

سـیـمرغ بـگردیدنـد صـد راه بـچـرخـیدنـد                        آخـر بـه خودا دیدند هسـتـند همه کامل

من مستم میرقصم در حال و هوای خود                          دیوانـه مخـوان ما را ای شاکله ی عاقــل

یا راست سخن ماییم یا سقم صدای تو         اندیشه ی این هر دو ما را بشود شامل


 
 
ساعت ٩:٥۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ اسفند ،۱۳۸٩  کلمات کلیدی:

مهریست به قلب من از حس رضای او               جامست به دست من از دست صفای او

جـریان هــوای او در کالـبـدم جـان شد               جاری شـد و جـانی شد در سینـه هوای او

بر قشر تنم او را احـساس کنـم هـردم               انـگار کـه هسـتم من ، هردم بسرای او

این گفته نبود از من این شعر نبود از من         من نای خوش عشقم این است نوای او

هزیان من از عشقش بی درد نخواهد شد             جز آنکه خورم چندی یک جرعه دوای او           

این نیست برای من وین نیست صدای من       این عالـم و این آدم هسـتند برای او

گه کورم و گه بینا ، گه سنگم و گه مینا            من مـظهـری از اویم در کام لـوای او


 
 
ساعت ٩:٥۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ اسفند ،۱۳۸٩  کلمات کلیدی:

ما در پـی آن آشـنـا بـا خویشـتن بـیگانه ای               سامان نگیرد کار ما چون دل بود ویرانه ای

افسون به چشم خیس و تر بنهاده سحاری دگر            هم خود به راه کج رود هم پی کند سامانه ای

کاشـف ز اسـرار تـهـی تا کـس نـباشد قابلی             کی می تـواند پـر کند جـام مـی مستانه ای ؟   

هرکس دوای خویش را  داند دوای هر کسی               غافـل دوای هـر کسـی  سریسـت در یکدانگی

شیران شکار خویشتن، دانها خوراک هر زغن               میـوه خـوراک پـیـلتن، آدم خورش فـرزانگی

ای دل بگردان حال ما چونانکه باشد فال ما              در خـاک بــیـنـم آنـچـه را بـینـند در آیینگی

احـوال درویـشـان کجـا ، روی قـلنداران کـجا               سردر گریبانان کجا یـابـند ایــن بـیچارگی؟


 
 
ساعت ٩:٥۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ اسفند ،۱۳۸٩  کلمات کلیدی:

مـا هـم کـمی از سـر او دانـیم جـانا بیشو کم                  او را دما دم سوی خود خوانیم جانا بیشوکم

در خویش مییابیم از او درخویش میجوییم ازاو                 چون سبقه های خویشرا یابیم جانا بیشوکم

هر لحظه هر کس دانه ای از لطف او دارد به تـن                 ما دانه های عشـق را کاریـم جانا بیشو کم

ظهرش به هر جا ریخته مهرش به هر جا بـیخته                   چـون ابـرهای آسمان بـاریم جـانا بیشوکم

از فـطـرت  بـی مـرز  او  ،  از رازهـا و   رمز او                      از روح مهرافزای او ، داریـم جـانا بـیشوکم

ما هم به لطفش لحظه ها ،  امیدواریم ازقضا                   لطفی مضاعف را  زاو خواهیم جانا بیشوکم

گر لطف او کامل شود عشقی دگر حاصل شود                    ورنه به حال خویشتن ، نالـیم جانا بیشوکم


 
 
ساعت ٩:٥۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ اسفند ،۱۳۸٩  کلمات کلیدی:

جام می و جام زر ، سـوخته مـا را جـگر                   یا که ره خود بگیر یا بِکن از ما تو سر

منفعت ما از این  مستی پیمانهاست                ساقه چو هشیار شد زد به تن ما ضرر

عالم ما عالم مستی و دیوانگیست                     نقد ز بـازار ما ، جـام خــرابـان بـخــر

تاکه نکاری سر خویش به خاک شفا                      شـاخه  درمان کجا سـر بـزنـد از ثـمر

درگه دیدار او نیست به چشمی عیان                    نیست مجو جای او نیست مجو دربدر

چشمه ی خود صاف کن از اثر تیرگی                   تا که بیابی در آن جمله همه سیم و زر

راه خودت پیش گیر ما ره خود میرویم                یافـته او را کنـی در رخ ما هـم اثـر

من  رخ خود برگِشم ،عالِم آدمکُشم !                 تا نکُنی لحظه ای بر رخ ما یک نظر 


 
← صفحه بعد